รู้สติ รู้ปัจจุบัน รู้เท่าทันชีวิต

 

 

อย่าเพิ่งแปลกใจที่วันนี้หอยกาบดูมีสาระขัดกะหน้าตา

บังเอิญว่าเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา หอยกาบเพิ่งลงชื่อไปปฏิบัติธรรมในคอร์สที่บริษัทจัด

ซึ่งตอบโดยไม่สะตอว่า..ไม่ได้อยากไปเลย  ให้ตายเถอะโรบิ้นแอนด์แบทแมน !

 

ก็เพราะว่าเคยไปแล้ว  ก็เพราะว่ารู้แล้วว่ามันเป็นยังงัย

และรู้ว่ามันขัดกับจริตตัวเองเป็นอย่างยิ่ง..นั่นเอง

 

หลายคนคนคงจะมองว่าหอยกาบเป็นพวกมารศาสนาอะไรทำนองนั้น

อันนี้..หอยกาบขอคัดค้านหัวชนฝาหอยค่ะ ! 

เพราะหอยกาบยัังคงศรัทธาในหลักคำสอนอย่างเต็มที่

ไม่ศรัทธาเพียงผู้ทีี่่มาอาศัยศาสนาหากินเท่านั้น

ซึ่งในที่นี้เราจะไม่กล่าวถึง เพราะนี่ไม่ใช่รายการ"สนทนาปัญหาฆราวาส"

 

คอร์สปฏิบัติธรรมของบริษัทหอยกาบเดิมจัดให้ผู้สมัครใจเท่านั้น

แต่ปีหลังๆ นี่ผู้สมัครเยอะเกินไป

หมายถึง..ผู้สมัครใจไม่ไป..เยอะเกินไป

บริษัทก็เลยออกมาตรการ..ไม่ไป..ตัดโบนัส 5%

คนเราพอมีเรื่องเงินเข้ามาเอี่ยว..ทีนี้ล่ะไปกันเชียวอย่างเนืองแน่น

 

จากที่ไปมาแล้วสองปีทำให้แหอยกาบรู้ตัวดีว่ายังไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ร้อยเปอร์เซนต์

ถ้าวัตถุประสงค์ของการเข้าคอร์สคือการขัดเกลาจิตใจให้เย็นลง ให้มีสติตลอดเวลา

หอยกาบ็ยังคงใจร้อน สติหลุดปานกลางถึงค่อนข้างมากเป็นบางครั้ง

แต่ยอมรับอย่างไม่มีข้อโต้แย้งว่า..หากตั้งใจปฏิบัติจริงๆ แล้ว

ย่อมส่งผลดีกับตัวเองแน่นอน

 

ระหว่างการเข้าปฏิบัติธรรม สิ่งที่ยังคงเห็นเป็นปกติก็คือ

การแว๊บแอบไปบีบี แอบดูทีวีในโทสับ 

แม้กระทั่งการแอบเอามาม่าเข้ามากินในห้อง

บางทีอุปาทานยังได้ยินเสียงหมูสับ..ว่าเข้าไปนั่น

 

ผู้ปฏิบัติใหม่ๆ หลายคนทนไม่ได้..

หลายคนกลับบ้านไปตั้งแต่วันแรกเพราะทนอึดอัดไม่ไหว

คิดดู..กระทัุ่่่งกินข้าวยังจะต้องนั่งพิจารณา

ช้อนหนอ..ยื่นไปจับหนอ..ตักหนอ..ถึงปากหนอ..เคี้ยวหนอ...กลืนหนอ

แล้วคนอย่างหอยกาบที่กินข้าวหนึ่งมื้อใช้เวลาไม่ถึงห้านาที

(จนมีคนบอกว่าหอยกาบไม่มีหลอดอาหาร พอข้าวเข้าปากจะถึงกระเพาะเลย

แถมบางคนบอกว่าไม่มีลำไส้ด้วย เพราะกินเสร็จก็ออกเลยเหมือนกัน..แหวะ !)

ต้องมาพิณาไปทีละอย่างแบบนี้ มันจะชักแง่กๆ เอา

บางมื้อดันมีเกี๊ยวกรอบของโปรด  แล้วคิดดูสิคะว่า

การเคี๊ยวเกี๊ยวกรอบในสถานที่ที่เงียบสนิท ไม่มีการพูดคุยกันนั้น จะเกิดเสียงดังเช่นไร  

หอยกาบเลยต้องใช้วิธีอมเอาไว้ในปากแล้วค่อยๆ เอาลิ้นดุนให้มันนุ่มๆ

แต่..เกี๊ยวกรอบไม่ใช่เอ็มแอนด์เอ็ม...มันไม่ละลายในปาก  T__T  หงิงๆ..

 

จากการเข้าปฏิบัติธรรมมาสองครั้ง ครั้งละสองคืนสามวัน

ก็พอจะได้อะไรอยู่บ้างถึงจะไม่บรรลุจนถึงขั้นระลึกชาติได้

อาจารย์บอกว่า..ถ้าเรานั่งสมาธิไปถึงขั้นหนึ่งแล้ว..ประมาณว่าฝึกมาได้ซักระยะนึง

บางคนสามารถจะเห็นอดีตชาติของตัวเอง รู้ว่าตัวเองเคยเป็นอะไร เคยทำอะไร เคยฆ่าใครมาบ้าง

ตอนนั่งสมาธิก็จะเกิดความรู้สึกว่าเราเคยทำสิ่งนั้นมา บางคนรู้สึกได้ถึงรสสัมผัสประมาณนั้นเลยเชียว

เพื่อนหอยกาบคนนึงพอออกจากสมาธิก็แอบมาเม้าท์กับหอยกาบว่า

ชาติที่แล้วมันคงฆ่ามดเป็นรังแน่ๆ  เพราะตอนนั่งสมาธิอยู่รู้สึกได้ถึงสัมผัสของมดอยู่ตลอด

โดยที่มันหารู้ไม่ว่า..หอยกาบนั่งอมยิ้มดูมดเดินพาเหรดไต่ขึ้นกะบาลเพื่อน

แต่ไม่อยากให้เพื่อนเสียเซ้ว..ปล่อยให้มันดีใจว่าสมาธิแก่กล้าระลึกชาติได้

เอาไว้เก็บไปแบลคเมล์ภายหลัง ฮี่ๆ

 

หอยกาบพอทราบว่าเจ้านายคงแค่ต้องการให้พนักงานมีสติ มีความรอบคอบ มีความละเอียดมากขึ้น

ซึ่งเป็นผลในการทำงานโดยตรง  แต่ใครจะได้มากกว่านั้นก็ถือว่าเป็นบุญแก่ผู้ปฏิบัติเอง

เพราะหลักการสอนของอาจารย์จะเน้นไปในทางให้ผู้ปฏิบัติรู้ตัวตลอดว่ากำลังทำอะไรอยู่ในขณะนั้น

เช่นตอนนี้กินข้าวอยู่ สติก็จะอยู่กับช้อน กับมือ กับตัวเองไม่ว่อกแว่กไปไหน

อาจาร์ยสอนให้ทำแบบนี้ไปช้าๆ จนถ้าเราติดจนเป็นนิสัย เราก็ไม่ต้องนั่งพิจารณาทีละขั้นแบบนี้อีก

มันจะรู้สติ รู้เท่าทันอารมณ์และกิริยาไปโดยอัตโนมัติ

แม้กระทั่งตอนนั่งส้วม..อาจารย์ก็ให้ฝึก..

 

"ปลดตะขอหนอ...ดึงลงหนอ ดึงหนอ  ม้วนหนอ 

ย่อหนอ ย่อหนอ ถึง(ชักโครก)หนอ เย็นหนอ (ในกรณีฝาชักโครกเย็นตรูด)

มาหนอ  มันมาแล้วหนอ ตกหนอ"......ไปนู่นเลยเชียวค่ะคุณ..

 

อย่าหัวเราะ...อย่าๆ  มันไม่ใช่เรื่องขำ

เพราะการฝึกเหล่านี้...ล้วนเป็นการปฏิบัติธรรมทั้งสิ้น

เป็นการฝึกสติและให้รู้เท่าทันปัจจุบันของตัวเอง

(แต่หอยกาบก็ยังทำไม่ค่อยได้  เพราะบางทีแค่ปลดตะขอหนอ

ยังไม่ถึงเลยหนอ  มันก็มาแล้วหนอ  ..)

 

แล้วมันได้อะไรที่ฝึกแบบนี้

 

อาจารย์บอกว่า..การฝึกเหล่านี้มันแค่เป็นขั้นต้นเท่านั้น

คนเราทุกวันนี้ทำอะไรพร้อมกันหลายอย่างในเวลาเดียวกัน

จะด้วยเวลา รีบเร่งอะไรก็แล้วแต่

เรามักจะมีหลายเรื่องอยู่ในหัวโดยที่เราเองก็ไม่ค่อยรู้ตัวว่าเราควรจะเรียงลำดับยังไง

ตัวอยู่รังสิต แต่ใจไปถึงอยุธยาแล้วก็มี

กินข้าวอยู่แต่ในหัวคิดเรื่องร้อยแปดจนตักข้าวเข้าจมูกตัวเองก็มี

ร้ายแรงก็ถึงขั้นชีวิตถ้าตอนนั้นขับรถอยู่แต่ใจไม่ได้อยู่กับรถ แต่ไปนึกถึงว่าจะไปหากิ๊กคนไหนก่อนดี เป็นต้น

การฝึกให้รู้สติให้อยู่กับตัวเองจึงเป็นพื้นฐานสำหรับทุกคนทุกวัย

เพื่อที่จะสามารถดำเนินชีวิตอยู่ในปัจจุบันอย่างมีความสุขตามอัตภาพของตัวเอง

เมื่อมีอะไรมากระทบใจ ไม่ว่าความทุกข์ ความสุข

ก็จะรู้เท่าทันมันว่า...ตอนนี้สุขอยู่ ตอนนี้ทุกข์นะ

เดี๋ยวมันก็จะไป  ไม่มีอะไรอยู่กับเราได้นาน

แล้วเราก็จะไม่ยึดติดกับอะไรที่ผ่านเข้ามา  

เมื่อไม่ยึด...ก็ไม่ทุกข์  หรืออาจจะมีบ้าง มันก็จะน้อยลง 

 

หอยกาบไม่ได้มาอัพไดซะนาน

มาทีก็มาเป็นแผงเลยนะคะ

อย่าเพิ่งเบื่อว่ามาพล่ามอะไรมากมาย

หอยกาบแค่อยากจะถ่ายทอดสิ่งที่ตัวเองเคยได้เรียนรู้มาอย่างกระท่อนกระแท่นเท่านั้น

หอยกาบเชื่อว่า...หลายคนปฏิบัติได้มากกว่านี้เยอะ

ซึ่งหอยกาบก็ขออนุโมทนาในผลบุญนั้นด้วยค่ะ

 

 

เดือนหน้าหอยกาบก็ต้องไปเข้าปฏิบัติธรรมอีกแล้ว

คราวนี้ตั้งใจว่าจะทำให้ดีกว่าครั้งก่อน

ไม่แน่...คราวนี้หอยกาบอาจจะระลึกชาติได้ว่าเคยเกิดเป็นแมงสาปก็ได้นะคะ

มิน่า...เห็นไบก้อนทีรัย ตัวสั่นคล้ายจะเป็นลมทู๊กที..

 

ไปแระนะตัวเธอ..

 

เจริญธรรมค่ะ

หอยกาบ..ผู้ยังไม่สามารถบรรลุ

 

 

 

 

ไม่ได้อัพไดซะนาน

ทำไมไดอีสมันแปลกๆ ง่ะ


หรือว่า.....เค้าเขี่ยหอยออกมาแร้ว
000367
19 ก.ย. 2553 เวลา 18:33 น.
เอิ่มมม เกรงว่าพี่หญิงหอยคงไม่ได้อัพไดนานมากจนเค้าเปลี่ยนversionไปแล้ว

ณ จุดนี้ พี่หอยอาจจะต้องเข้าคอร์สเขียนไดเบื้องต้นด้วยอีกคอร์สนะเจ้าคะ

ป.ล.แม้ไม่เจอ(พี่หอย)ในได ก็ัสัมผัสได้ในfacebook
001040
19 ก.ย. 2553 เวลา 19:25 น.
ณ จุดนี้พี่หอยก็พอทราบแล้วว่าไม่ได้เขียนไดมานานจริงๆ

ท่าทางคงจะต้องเลิกเขียนเป็นการถาวร
เพราะถ้าเขียนต่อไป
พอถึง ณ จุดนั้น คงไร้ความสามารถตะกายตามเวอร์ชั่นใหม่แหงๆ

ปล. ถูกต้องแร้ว ตามเพ่หอยได้ในไร่หน่อไม้หรือไม่ก็ข้างคอกหมูค่ะ
000367
19 ก.ย. 2553 เวลา 21:40 น.
พี่น้อยยังขอบอ่านอยู่นะ
002621
19 ก.ย. 2553 เวลา 22:24 น.
อ้าว...เเล้วเค้าจะไปตามตัวเองทางไหนละ่นั่น
เค้าไปไม่ถูก ...เเง๊ววว
000395
20 ก.ย. 2553 เวลา 13:20 น.
ปลดตะขอหนอ ถอดหนอ ...หนอ
๕๕๕๕
เจ๊...ลิงล้อเล่น บาปมั้ยนิ

นานๆ เห็นเจ๊อัพได...นึกว่าผีสิงไดซะอีก
คิดถึงนะเจ๊นะ


----------
บุญรักษาคับ
001520
21 ก.ย. 2553 เวลา 13:04 น.
โฆษณาไดเนียนๆเลยนะคะ แต่เอ๊ะ ทำไมไม่มีใครมา ๕๕๕
000163
28 ก.ย. 2553 เวลา 07:09 น.
สาธุค่ะ
000353
1 ต.ค. 2553 เวลา 12:01 น.
^^
000654
16 ต.ค. 2553 เวลา 20:51 น.
ยุบหนอพองหนอ แต่ทำไมเรามีแค่พองหนอละหนอ
000194
30 ม.ค. 2554 เวลา 04:42 น.
Heckuva good job. I sure apcripeate it.
Hatice
22 ม.ค. 2557 เวลา 16:37 น.
Umm, are you really just giving this info out for nogniht?
Reegan
22 ม.ค. 2557 เวลา 23:42 น.
If you want to get read, this is how you sholud write.
Sequoia
23 ม.ค. 2557 เวลา 05:54 น.
I think you hit a bulysele there fellas!
Johnie
23 ม.ค. 2557 เวลา 10:14 น.
Keep on writing and chugnigg away!
Osama
23 ม.ค. 2557 เวลา 10:23 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic